«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Για να μην ξεχνάμε !!! 1




Για να μην ξεχνάμε !!!

'Oπως και αυτά τα λόγια καρδιάς του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :



Αυτό, όμως, έλειπε από  τη χώρα μας. Έλειπε αυτά τα δύο δύσκολα  χρόνια, τα πιο δύσκολα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή τη στιγμή της εθνικής κρίσης, έλειπε αυτή η στήριξη, με κάποιες εξαιρέσεις, ομολογώ, αλλά έλειπε.
Γι’ αυτό, δεν μπορούσα παρά να υποχρεωθώ να προτείνω το δημοψήφισμα. Διότι εάν δεν αναλαμβάνει  ο πολιτικός κόσμος τις ευθύνες  του, πρέπει να πηγαίνει κανείς και να ρωτά απευθείας τον Ελληνικό λαό. Για άμεση απόφαση, όχι για να μοιράσουμε διαφορετικά τις καρέκλες. Να πάρει θέση και να αποφασίσει ο λαός.
Πιστεύω και εμπιστεύομαι τον Ελληνικό λαό. Και για πρώτη  φορά μετά το δημοψήφισμα για τη μοναρχία, έχουμε μια Κυβέρνηση, ένα Υπουργικό Συμβούλιο, έναν Πρωθυπουργό, που αποφάσισε να εμπιστευθεί τον Ελληνικό λαό, να πάρει άμεσα την απόφαση για το μέλλον, σε ένα τόσο καίριο και ζωτικό ζήτημα, όπως η δανειακή σύμβαση, οι αποφάσεις που αφορούν στο υπέρογκο χρέος, αλλά και οι διαρθρωτικές αλλαγές στη χώρα. Αποφάσεις, που είναι καθοριστικές για το μέλλον, το δικό μας και των παιδιών μας.
Γι’ αυτές τις αποφάσεις, δεν θα θέταμε στο δημοψήφισμα  τη συμμετοχή μας στο ευρώ, όπως έχει ειπωθεί και διαψευστεί, και  προ καιρού, αλλά και σήμερα και  χθες, που είχαμε ξανά αυτή την κουβέντα, όπως και στις αρχές του καλοκαιριού. Το δημοψήφισμα θα έθετε το ζήτημα της δανειακής σύμβασης, της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου. Με τη θετική του έκφραση, το δημοψήφισμα θα ήταν η καλύτερη απάντηση σε όλα τα σενάρια εξόδου της χώρας μας από το ευρώ.
Μια απάντηση της Αντιπολίτευσης σ’ αυτή την πρόταση, θα μπορούσε να ήταν η στήριξη του «ναι» στο  δημοψήφισμα.
Σε κάθε περίπτωση, μετά τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη, περίμενα ότι θα υπήρχε ευρύτερη στήριξη, για όλους αυτούς τους λόγους. Πολλοί με ρωτούν, «μα σας μείωσαν κατά 50% το χρέος και υπάρχει αρνητική αντίδραση γι’ αυτό;». Διότι ειπώθηκε ότι αυτό είναι τραγικό, ότι είναι καταστροφή. Για κάποιους, πιθανώς. Όχι για τον Ελληνικό λαό, πάντως. Όχι για τον Ελληνικό λαό. Για κάποιους, οι οποίοι πράγματι έχουν συμφέροντα, πιθανώς ναι.
Για όλους αυτούς τους λόγους, θέλαμε την ευρύτερη συμμετοχή  και στήριξη. Και επειδή ήταν σωστή  και ευεργετική απόφαση, αλλά και  επειδή είναι φρόνιμο και αποτελεσματικό να συμμετέχουν στην εφαρμογή και στήριξη αυτών των νέων πολιτικών της χώρας, όσες περισσότερες δυνάμεις μπορούν.
Αντιθέτως, αυτό το οποίο  εισπράξαμε όλοι, η Κυβέρνηση, η Κοινοβουλευτική  μας Ομάδα, από τα υπεύθυνα κόμματα, ήταν από άρνηση μέχρι και ύβρεις. Εάν είχε υπάρξει μια ξεκάθαρη θέση στήριξης από κόμματα της Αντιπολίτευσης, από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, δεν θα είχα κανένα λόγο να προτείνω ως ύστατη λύση το δημοψήφισμα.
Το δημοψήφισμα, το πρότεινα ακριβώς για να εγγυηθώ την  πορεία της χώρας μας στο ευρώ, εμπιστευόμενος εν τέλει το ένστικτο και τη σοφία του Ελληνικού λαού, πολύ περισσότερο από το λεγόμενο «πολιτικό κατεστημένο».
Δεν απέκλεισα κανένα θέμα από τη συζήτηση, θέλω να είμαι  πολύ καθαρός και πολύ ειλικρινής. Ούτε τη δική μου θέση. Και δεν  είμαι γαντζωμένος σε καμία καρέκλα. Αυτό το έχω πει και το αποδεικνύω καθημερινά, για το πολιτικό κόστος που εγώ προσωπικά φορτώνομαι, για ένα θέμα που δεν δημιούργησα εγώ, αλλά δεν με ενδιαφέρει.
Εγώ είμαι έτοιμος  και έχω πει ότι δεν με ενδιαφέρει ούτε να επανεκλεγώ. Εμένα, με ενδιαφέρει να σώσουμε την πατρίδα. Να το ξέρει αυτό ο κόσμος.

Να χτυπηθούμε με κάθε κατεστημένο, είτε ήταν απέναντί μας, είτε βρισκόταν ακόμα και στα δικά μας σπλάχνα, με την ελπίδα όχι  να κατατροπώσουμε, αλλά να μεταμορφώσουμε συνειδήσεις, νοοτροπίες και πρακτικές. Όλα αυτά, που μας είχαν πληγώσει ως Έλληνες και Ελληνίδες.
Όπως είπα, όμως, δεν  αρκεί μια Κοινοβουλευτική Ομάδα  και πλειοψηφία. Αυτός ο άθλος  χρειάζεται μια έντιμη και ευρύτατη στήριξη. Και αυτή μπορούσε να επιτευχθεί με δύο τρόπους:
Ο ένας τρόπος ήταν το δημοψήφισμα, η βούληση του Ελληνικού λαού, που βεβαίως θα είχε το δικαίωμα και να απορρίψει αυτό το πρόγραμμα, αυτή τη διαδρομή, με τις όποιες γνωστές συνέπειες, αλλά θα ήταν μια γνήσια δημοκρατική λαϊκή επιλογή – «ναι» ή «όχι».
Προσωπικά, θεωρώ ότι  ήταν σίγουρο το «ναι». Γιατί; Γιατί πιστεύω βαθιά, ότι είναι προς το συμφέρον του Ελληνικού λαού αυτό το πακέτο αποφάσεων. Και γιατί πιστεύω βαθιά, ότι ο Ελληνικός λαός ξέρει να κρίνει αυτό που είναι καλύτερο για τον ίδιο. Θα ήταν λυτρωτικό και για τον ίδιο να αποφασίσει εκείνος, όχι εμείς, ούτε οι εταίροι μας.
Ένα σχόλιο. Είναι περίεργο που όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, παρά τις πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις, ήταν απέναντι. Μιλούσαν για «τυχοδιωκτισμό». Η προσφυγή στην άμεση Δημοκρατία, λοιπόν, μια συνταγματική πρόβλεψη της Δημοκρατίας μας, θεωρείται από κάποιους τυχοδιωκτισμός.
Τι φοβόντουσαν; Αν φοβόντουσαν  ότι θα απέρριπτε ο λαός τη συμφωνία, τότε θα έπρεπε οι ίδιοι να θέλουν να την ψηφίσουν στη Βουλή. Κάτι που  δεν δήλωναν, όμως, τουλάχιστον μέχρι  χθες. Αν αυτή ήταν η θέση τους, δηλαδή θετική, τότε γιατί να μην στηρίξουμε ακόμα και από κοινού το «ναι», σε μια μεγαλειώδη για την Ελλάδα και την Ευρώπη απόφαση Δημοκρατίας.
Από την άλλη, αν φοβόντουσαν  κάποιοι ότι θα υπερψηφιζόταν  η συμφωνία από το λαό, τότε φοβόντουσαν, απλά επειδή δεν θα μπορούσαν να εκπροσωπούν τις λαϊκές δυνάμεις, ενάντια σ’ αυτή την «κατοχική συμφωνία» – όπως την χαρακτηρίζουν – γιατί πολύ απλά θα είχε εκφραστεί ο Ελληνικός λαός κυρίαρχα, δημοκρατικά, ελεύθερα.
Τι φοβόντουσαν, λοιπόν; Ότι θα έχαναν τη διαμεσολάβησή τους, το προνόμιο να λένε ότι εκφράζουν οι ίδιοι την πραγματική βούληση του Ελληνικού λαού.
Και ενώ μας κατηγορούσαν, ότι εμείς ακούμε τα κελεύσματα των  ξένων, μόλις πήραμε αυτή τη δημοκρατική  απόφαση, που συντάραξε την Ευρώπη και τις αγορές, μια απόφαση που έλεγε ευθέως στις αγορές, «ακούστε, υπάρχει και ο Ελληνικός λαός, που τελικά πρέπει να αποφασίσει», πολλοί από τη Δεξιά και από την Αριστερά, μας κατακεραύνωναν, ότι ενοχλήσαμε τους εταίρους μας και έπεσαν και τα Χρηματιστήρια!
Περισσεύει, λοιπόν, η υποκρισία, κύριοι συνάδελφοι.
Πρέπει επίσης να πούμε, επιτέλους, και πρέπει και το G-20 να πει επιτέλους, «ναι, υπάρχουν οι αγορές, αλλά πρώτα απ’ όλα υπάρχουν οι λαοί».
Αυτό είναι ένα μήνυμα, το οποίο εμείς πρέπει να περάσουμε.

Επίσης και :

Θα μιλήσω για τη συνεργασία, αλλά πρώτα θέλω να πω λίγα λόγια για μια τρίτη εναλλακτική που έχει συζητηθεί, την προσφυγή στις κάλπες. Ο κ. Σαμαράς ζητά το ταχύτερο δυνατό εκλογές και, ως έκπτωση, δέχεται μια μεταβατική κυβέρνηση, περιορισμένης εντολής, το πολύ για 6 εβδομάδες.
Όμως, αγαπητοί συνάδελφοι, θέλω με ειλικρίνεια να πω ότι, αυτή τη στιγμή, οι εκλογές δεν ισοδυναμούν  απλώς με καταστροφή, αλλά δεν μπορούν  να γίνουν, ή δεν θα έπρεπε να γίνουν, για πολύ πρακτικούς λόγους συμφέροντος  του Ελληνικού λαού και της  πατρίδας.
Αν πηγαίναμε σε εκλογές  άμεσα, χωρίς να διασφαλίσουμε την  εφαρμογή της συμφωνίας στη χώρα  μας, η 6η δόση των 8 δις ευρώ θα ήταν στον αέρα, όλη η δέσμη των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και το νέο πρόγραμμα στήριξης των 130 δις θα ήταν στον αέρα, διότι η υποχρέωσή μας είναι να ξεκινήσουμε άμεσα τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας και να καταρτιστεί το νέο πρόγραμμα στήριξης.
Όλα αυτά που  πρέπει να κάνουμε, ξεκινώντας  άμεσα τις διαπραγματεύσεις για  τη μείωση του δημοσίου χρέους  κατά 100 δις ευρώ, θα ήταν στον αέρα. Η στήριξη του τραπεζικού συστήματος, που απαιτεί άλλα 35 δις ευρώ, θα ήταν στον αέρα. Το ίδιο και η επόμενη δόση, η 7η δόση, που πρέπει να καταβληθεί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, η οποία δεν έχει ύψος 8 δις ευρώ, έχει ύψος 80 δις ευρώ, γιατί αυτές θα είναι οι ταμειακές μας ανάγκες – τα 30 δις για να στηριχθούν οι Τράπεζες με την επανακεφαλαιοποίησή τους, τα 30 δις προκειμένου να μπορέσουμε να οργανώσουμε το λεγόμενο «PSI», την ιδιωτική συμμετοχή, και να κερδίσουμε 100 δις ευρώ, και άλλα 20 δις ευρώ για τις ταμειακές ανάγκες.
Τέλος, θα έκλεινε και  η Βουλή για πολλές εβδομάδες, μέχρι να γίνουν οι εκλογές και  μέχρι να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση, είτε υπήρχε αυτοδυναμία, είτε βρισκόταν ένα συμμαχικό  σχήμα.
Με αποτέλεσμα, όχι μόνο να μην μπορούμε να ψηφίσουμε αυτά που πρέπει για να εφαρμοστεί η συμφωνία, αλλά να μην μπορεί καν να καταρτιστεί και να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός του 2012, για να συνεχιστεί η λειτουργία της χώρας.
Ξέρει ο κ. Σαμαράς, η  Νέα Δημοκρατία ότι, αν δεν γίνουν όλα αυτά, μέσα στις επόμενες εβδομάδες, δεν θα κερδίσουμε – το τονίζω αυτό, δεν θα κερδίσουμε – τη μείωση των τόκων για το 2012, κατά 5 δις ευρώ. Θυμίζω ότι τα 5 δις ευρώ είναι σχεδόν όλο το πολυνομοσχέδιο που ψηφίσαμε. Ποιος θα πληρώσει αυτούς τους τόκους των 5 δις; Οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Αντί για αυτό ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ...


Συμπέρασμα :
-Mερικοί πολιτικάντeς δεν είχαν εμπιστοσύνη και δεν ήθελαν να αφήσουν τον λαό να εκφραστεί ελεύθερα.
-Απλά, ο σκοπός ήταν να μοιραστούν διαφορετικά οι καρέκλες
-Χάσαμε χρόνο, χάσαμε χρήμα, χάσαμε το ύψους της δόσης και τα πληρώνουμε μόνο εμείς οι απλοί Έλληνες.

Ομολογημένος είχαμε έναν από τους μεγαλύτερους –διεθνός αναγνωρισμένος- στοχαστές, που κράτησε, όπως αναγνωρίζουν ΟΛΟΙ, την Ελλάδα όρθια στην πιο δύσκολη στιγμή της μεταπολίτευσης, το καλύτερο που μπορούσαμε να έχουμε στην χειρότερη μας στιγμή και τώρα έχουμε τις κωλοτουμπες, τα τσιράκια αυτών που κατεβάζουν και ανεβάζουν κυβερνήσεις, των καναλαρχών- τραπεζιτών- εφοπλιστών. (Μέσα- έξω της κυβέρνησης). Αυτοί πότε θα πληρώσουν το μερίδιο τους ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ???

Δεν υπάρχουν σχόλια: